- Իմ սկաֆանդրը քեզ ինձ հետ քարշ է տվել ծովի հատակը:
- Ինձ մեկ է՝ քարշ տուր ինձ թեկուզ օվկիանոսի հատակը, որովհետև դու նաև իմ թիթեռնիկն ես:
- Ինձ մեկ է՝ քարշ տուր ինձ թեկուզ օվկիանոսի հատակը, որովհետև դու նաև իմ թիթեռնիկն ես:
LE SCAPHANDRE ET LE PAPILLON
Ռեժիսոր` Ժուլիեն Շնաբել
Սցենար` Ռոնալդ Հարվուդ Պրոդյուսերներ` Կետլին Կեննեդի, Ջոն Կիլիկ Երաժշտություն` Պոլ Քեյնլոն Ժան Դոմինիկ Բոբիի դերում՝ Մատյու Ամալրիկ |
|
Հիշում եմ, երբ առաջին անգամ դիտեցի «Սկաֆանդրն ու թիթեռնիկը» ֆիլմն ու մտածեցի՝ «այսպիսի ֆիլմեր է՞լ են լինում»:
Եվրոպական կինոյում միգուցե բացակայում է հոլիվուդյան հղկվածությունը, բայց օրիգինալ, անձնական պատմություններն ու ոգեշնչումը հաճախ ավելի քան փոխհատուցում են դա:
«Elle» ամսագրի խմբագիր Ժան Դոմինիկ Բոբին ինսուլտից հետո քսանօրյա կոմա է ապրում, որից արթնանալով պարզում է, որ կաթվածահար է, ու աշխարհի հետ կարող է շփվել միայն ձախ աչքը թարթելու միջոցով: Նա ինքն իրեն զգում է փակված սկաֆանդրի մեջ, ու ամեն ինչին նայում է այդ սկաֆանդրի պատուհանից:
Երբեմն նրան թվում է, որ լսում է սեփական սրտի զարկերը: Բայց նա համոզում է ինքն իրեն, որ դա թիթեռնիկի թևերի ձայն է:
Չնայած ֆիլմի ծանր թեմային ու իրական դեպքերի վրա հիմնված լինելուն (ֆիլմի սցենարի համար հիմք է հանդիսացել իրական Ժան Դոմինիկ Բոբիի կաթվածահար ժամանակ գրած «Սկաֆանդրն ու թիթեռնիկը» գիրքը), այն զուրկ չի յուրահատուկ հումորից, որը փրկում է ֆիլմը ճնշող, մռայլ լինելուց՝ չարժեզրկելով ֆիլմի թեմատիկ տարրերը:
Ցավոք, ֆիլմը մի փոքր անհամասեռ էր, տեղ-տեղ՝ ոչ այնքան համոզիչ: Չնայած Պոլ Քեյնլոնի գրած գեղեցիկ սաունդտրեկին, մնացած երաժշտության ընտրությունն ինձ մոտ չկարողացավ արձագանք առաջացնել: Սա երևի սուբյեկտիվ ընկալում է: Ֆիլմի ավարտը նույնպես ավելի թույլ էր, քան ֆիլմի ընթացքը, կարծես ռեժիսորը ծուլացած լիներ ֆիլմի վերջում:
Անկախ ամեն ինչից, «Սկաֆանդրն ու թիթեռնիկը» ֆիլմն օրիգինալ, հուզիչ պատմություն է սեփական մարմնում փակված մարդու մասին: Այն մասին, որ նույնիսկ կաթվածահար մարմնի դեպքում Ժան Դոմինիկ Բոբիի հիշողությունն ու երևակայությունն ազատ էին:
Եվրոպական կինոյում միգուցե բացակայում է հոլիվուդյան հղկվածությունը, բայց օրիգինալ, անձնական պատմություններն ու ոգեշնչումը հաճախ ավելի քան փոխհատուցում են դա:
«Elle» ամսագրի խմբագիր Ժան Դոմինիկ Բոբին ինսուլտից հետո քսանօրյա կոմա է ապրում, որից արթնանալով պարզում է, որ կաթվածահար է, ու աշխարհի հետ կարող է շփվել միայն ձախ աչքը թարթելու միջոցով: Նա ինքն իրեն զգում է փակված սկաֆանդրի մեջ, ու ամեն ինչին նայում է այդ սկաֆանդրի պատուհանից:
Երբեմն նրան թվում է, որ լսում է սեփական սրտի զարկերը: Բայց նա համոզում է ինքն իրեն, որ դա թիթեռնիկի թևերի ձայն է:
Ցավոք, ֆիլմը մի փոքր անհամասեռ էր, տեղ-տեղ՝ ոչ այնքան համոզիչ: Չնայած Պոլ Քեյնլոնի գրած գեղեցիկ սաունդտրեկին, մնացած երաժշտության ընտրությունն ինձ մոտ չկարողացավ արձագանք առաջացնել: Սա երևի սուբյեկտիվ ընկալում է: Ֆիլմի ավարտը նույնպես ավելի թույլ էր, քան ֆիլմի ընթացքը, կարծես ռեժիսորը ծուլացած լիներ ֆիլմի վերջում:
Անկախ ամեն ինչից, «Սկաֆանդրն ու թիթեռնիկը» ֆիլմն օրիգինալ, հուզիչ պատմություն է սեփական մարմնում փակված մարդու մասին: Այն մասին, որ նույնիսկ կաթվածահար մարմնի դեպքում Ժան Դոմինիկ Բոբիի հիշողությունն ու երևակայությունն ազատ էին:
Comments
Post a Comment
Թողնել մեկնաբանություն